MANASTIR NOVO HOPOVO

Legenda zabeležena u «Žitiju majke Angeline» kaže da je manastir Novo Hopovo zadužbina despota Đorđa Brankovića, u monaštvu vladike Maksima. Na kamenoj ploči iznad ulaznih vrata hrama zabeleženo je da je manastirska crkva sagrađena 1576. godine, ktitorstvom građana Marka i Lacka Jovšića iz Gornjeg Kovina. U XVI veku manastir Novo Hopovo bio je značajan prosvetni centar Srba, a tokom XVI i XVII veka druga rezidencija beogradsko-sremskog mitropolita. Život manastira u XVIII veku bio je vezan za živopisačku školu. U manastiru je boravio i Dositej Obradović.
Manastirska crkva Sv. Nikole arhitektonskim rešenjem predstavlja spoj tradicionalnog srpskog graditeljstva, elemenata sa vlaškog umetničkog područja i iskustava onovremenog islamskog načina gradnje.
Zidno slikarstvo u manastirskoj crkvi je delo dve grupe majstora poreklom sa juga, a po vremenu nastanka (prva polovina i sredina XVII veka) spada u najznačajniji fresko-živopis na balkanskim prostorima.
Raskošnu oltarsku pregradu u XVIII veku rezali su osječki duboresci Paul i Anton Rezner, a slikarske radove izveo je 1776. godine Teodor Kračun.
Manastirski konaci izgrađeni ili obnovljeni u XVIII veku imaju karakteristike baroka, koja je istaknuta volutnim zabatom na južnom krilu konaka kroz koje se ulazi u manastir.
Manastir Novo Hopovo svojom arhitekturom, fresko slikarstvom, prosvetnoj ulozi istoriji bogatoj kulturnim, verskim i političkim događajima, jedan je od najznačajnih fruškogorskih manastira.